علمدار

از ماه پرسیدند:  آیا زیباتر از روی تو، چهره ای را خدا آفریده ؟

چهره اش گلگون شد و گفت: آیا عباس ابن علی را دیده ای ؟

از ادب پرسیدند: چگونه می توان تو را شناخت ؟

گفت: از او که خود را از او شناختم ؟

از شجاعت پرسیدند: آیا تا به حال مغلوب شده ای ؟

به خاک افتاد و گفت: من که باشم که مغلوب یل ام البنین نباشم.

از عشق پرسیدند: دل در گرو که داری ؟

سر به زیر انداخت و با خجالت گفت: او که عاشق ترین است... دیوانه عباسم.

از بهشت پرسیدند: از خاک تو والاتر چیست ؟

گفت: آن خاکی که سرمه چشمم می کنم... خاک کربلا.

از باران پرسیدند: تو لطافت و پاکی را از که داری ؟

گفت: از لبهای خشکیده سقای کربلاا.

از غیرت پرسیدند: کمال تو چیست ؟

گفت: از آنکه لقب ابوفاضلم.

از مهربانی پرسیدند: مهربان تر از تو کیست ؟

آهی کشید و گفت: ای کاش جای بچه های کاروان کربلا بودم و همراه عمو.

از مردانگی پرسیدند: مردانگی را چه می دانی؟

گفت: عباس بودن.

از لبخند پرسیدند: زیباترین چیزی که دیدی چه بود؟

گفت: آن لحضه که اربابم حسین(ع) با دیدن برادر مرا غرق شور و شعف کرد.

....

و خوشا به حال ما که عباس(ع) داریم.

اهل سنت که سر از خط علی می پیچند 
                                             ز چه رو موسم حج گرد علی می گردند

دوهفته رفت که ننواختی به نیم نگاهم
                                        هنوز وقت نیامد که بگذری ز گناهم؟

ستاره هاي آسمون ... عاشق ديدار توأند
بعد خداي مهربون ... همه گرفتار توأند
كار تموم دلها رو ... خدا داده به دست تو
براي رهبري دل ... دلها مست شراب تو
سپرده شد كار دلم ... به دست ناخداي دل
كشتي طوفان زده ام ... رها شده به سوي تو
بدون تو من مي ميرم ... توئي توئي حيات من
ميون اين درياي غم ... توئي توئي نجات من
به هر كجا پا ميزارم ... همش به دنبال توأم
دلم فقط تو رو ميخواد ... توئي دواي درد من
نشسته ام به پاي تو ... دامن تو به دست من
جز تو كسي رو نميخواد ... اين دل گل پرست من
دست من و دامن تو ... سايه لطف تو برم
خودم ميدونم كه بدم ... من از تو دور و تو برم
مرغ دلم پر زده تا ... جمالتو من ببينم
بگو كجاست خونه تو ... تا روي بامت بشينم
كجايي تا دور سرت ... بچرخمو و پر بزنم
بگو كه منزلت كجاست ... تا هي بيام در بزنم
چشم تموم كائنات ... سوي ولايت توئه
رهبر ما خامنه اي ... تحت ولايت توئه
رهبر ما خامنه اي ... تحت ولايت توئه
ببين كه چشم دل من ... به گوشه چشم توئه
دواي درد هممون ... نور ولايت توئه
از مي جام ولايتت ... تو دل ما جرعه بريز
به حق زهرا و علي ... كريم و ايوحي العزيز

دل زشوق دیدنت سوزد چو عود       از فراقت دیده گردید همچورود

غرقه درسیلاب اشک و دل خون          کس غریقی شعله ورکی دیده بود؟

آتش عشق تو چون در سر فتاد              تاب از دل،خواب از چشمم ربود

قطره ای از یم غمهای علی
در مدینه همه گفتند به هم                  
روز و شب یا که به شادی و به غم
گوش بر ذکر کلامش نکنید
شهر پرشد که سلامش نکنید
یک نفر گفت الا ای مردم
در این خانه بریزید هیزم
فاطمه پشت در و دیوار افتاد
ازنفس بانوی حیدر افتاد
راستی این دومین مرگ علیست
او شهید ضرب یک شمشیر نیست
اولینش در مدینه روی داد
گرچه در کوفه علی از پا افتاد
دل بر ذکر کلامش نکنید
شهر پر شد که سلامش نکنید
همه گفتند سوزانده شود خانه ی او
همه دیدند که سوخت خانه ی او
قاتل اصلی مولا همه دانی که بود
چادر خاکی اشک حسن و روی کبود

 یا علی در مانده ام دستم بگیر
گوشه ی چشمی نما هستم بگیر
دلربای من دل داده علیست
دست گیر من افتاده علیست
غربتش بین که شد از دشمن دین
پادشاه دو جهان خانه نشین
قاصدک مرگ علی در میزند
روح مولا از بدن پر میزند
زینب مظلومه بر سر میزند
چاه کوفه بی علی تنها شده
نخلها خشکیده دل به صحرا شده
اشک چشم کودکان خرما شده
کودکان بی کس و بی سرپرست
مانده ظرف شبشان به روی دست
شیر حق در بستر خون دیده بست
در دل شب مخفی از چشم همه
خیزد از زخم سرش این زمزمه
فاطمه یا فاطمه یا فاطمه

                                    اسلام علیک یا ابا عبدالله الحسین(ع)               

                                        به نام نامی دوست

خواب دیدم مرده ام خواب دیدم خسته و افسرده ام

                                    روی من خروارها از خاک بود وای قبر من چه وحشتناک بود    

تا میان گور رفتم دل گرفت قبر کن سنگ لحد را گل گرفت

                                بالش زیرسرم از سنگ بود غرق وحشت سوت و کور و تنگ بود

ترس بود و وحشت و تنها شدن پیش در گاه خدا رسوا شدن

                               هر که آمد پیش حرفی راند و رفت سوره حمدی برایم خواند و رفت

ناله میکردم ولیکن بی جواب تشنه بودم در پی یک جرعه آب

                                 آمدند از راه نزدم دو ملک تیره شد در پیش چشمانم فلک

یک ملک گفتا بگو نام تو چیست؟ آن یکی فریاد زد رب تو کیست؟

                                  ای گنه کار سیه دل بسته پر نام اربابان خود یک یک ببر

گفتند عمر خود کردی تباه نامه اعمال تو گشته سیاه

                                    ما که ماموریم و حق داوریم نک تو را سوی جهنم میبریم

نا امید از هر کجا و دل فکار می کشیدندم به خفت سوی نار

                                 ناگهان الطاف حق آغاز شد از جنان درهای رحمت باز شد

مردی آمد از تبار آسمان نور پیشانیش فوق کهکشان

                              صورتش خورشید بود و غرق نور جام چشمانش پر از شرب طهور

گیسوانش شط پر جوش و خروش در رکابش قدسیان حلقه به گوش

                                 لب که نه سر چشمه آب حیات بین دستش کائنات و ممکنات

بر سرش دستمال سبزی بسته بود بر دلم مهرش عجب بنشسته بود

                                کی به زیبایی او گل میرسید پیش او یوسف خجالت می کشید

در قدوم آن نگاه مه جبین از جلال حضرت حق آفرین

                                دو ملک سر را به زیر انداختن بال خود را فرش راهش ساختند

غرق حیرت داشتم این زمزمه آمد اینجا حسین فاطمه!!

                                 صاحب روز قیامت آمده گوئیا بهر شفاعت آمده

سوی من آمد مرا شرمنده کرد مهربانانه به رویم خنده کرد

                               گفت: آزادش کنید این بنده را خانه آبادش کنید این بنده را

این که اینجا این چنین تنها شده کام او با تربت من وا شده

                               مادرش او را به عشقم زاده است گریه کرده بعد شیرش داده است

این که می بینید در شور است و شین ذکر لالایش بوده یا حسین

                               خویش را در سوز عشقم آب کرد عکس من را بر دل خود قاب کرد

بارها بر من محبت کرده است سینه اش را وقف هئیت کرده است

                                  سینه چاک از بهر زهرا بوده است چای ریز مجلس ما بوده است

اینکه در پیش شما گردیده بد جسم و جانش بوی روضه می دهد

                                با ادب در مجلس ما می نشست او به عشق من سر خود را شکست

پرچم من را به دوشش می کشید پا برهنه در عزایم می دوید

                                  اسم من راز و نیازش بوده است تربتم مهر نمازش بوده است

اقتدا بر خواهرم زینب نمود گاه می شد صورتش بهرم کبود

                                  حرمت من را به دنیا پاس داشت ارتباطی تنگ با عباس داشت

نذر عباسم به تن کرده کفن روز تاسوعا شده سقای من

                                 تا که دنیا بوده از من دم زده  او غذای روضه ام را هم زده

بارها لعن امیه کرده است خویش را نذر رقیه کرده است

                                      گریه چون برای اکبرم با خود او را نزد زهرا(ع) می برم

هر چه باشد او برایم بنده است گر بسوزد صاحبش شرمنده است

                                     در مرامم نیست او تنها شود باعث خوشحالی اعدا شود

در فیامت عطر بویش می دهم پیش مردم آبرویش می دهم

                                   باز بالا تر به روز سرنوشت می شود مهمان مولا در بهشت

               آری آری هرکه پابست من است نامه ی اعمال او دست من است